၁၉၄၇ ဖြဲ႔စည္းပံု အေျခခံဥပေဒၾကီးရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြကို မဆန္းစစ္ခင္မွာ
ဘာျဖစ္လို႔ ပင္လံုစာခ်ဳပ္လက္မွတ္ထိုးဖို႔ လိုအပ္သလဲ ံဆိုတာကိို
နည္းနည္းေလးျပန္ဆန္းစစ္ၾကည့္ခ်င္ပါတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ “၁၉၄၇
ႏိုင္ငံေတာ္ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒႏွင့္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္” ကို ခြဲျခားၿပီး
သီးျခားစီၾကည့္လို႔ မရပါဘူး။ ဒီႏွစ္ခုဟာ ေခါင္းနဲ႔ ပန္းလို ဆက္စပ္ေနပါတယ္။
ဒါေၾကာင့္ ဒီႏွစ္ခုကို ခြဲျခားၿပီး ၾကည့္ရင္ အဓိပၸါယ္မျပည့္စံုႏိုင္ဘူး။
ႏွစ္ခုစလံုးကို ေပါင္းစပ္ၿပီး ၾကည့္ရႈမွသာ အဓိပါယ္ေဖာ္ႏိုင္ပါတယ္။
အားလံုးသိထားတဲ့အတိုင္း
ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဟာ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားႏွင့္ ထိုစဥ္က
Interim Burmese Government ရဲ႕ Chief Minister ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းတို႔
လက္မွတ္ေရးထိုးခဲပတဲ့ စာခ်ဳပ္ျဖစ္ပါတယ္။ ဒါကို ေလးေလးနက္နက္
ထပ္မံဆန္းစစ္ဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္။ ခ်င္း၊ ကခ်င္၊ ရွမ္း ေခါင္းေဆာင္မ်ားနဲ႔
ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း တို႔ဟာ ဘယ္လိုႏိုင္ငံေရးအာဏာႏ်င့္ Legitimacy
ကိုကိုင္စြဲၿပီး လက္မွတ္ေရးထိုးႏိုင္ခဲ့သလဲ။ သူတို႔လက္မွတ္ေရး
ထိုငခြင့္အာဏာ legitimacy က ဘာလဲ။ ဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဆန္းစစ္ဖို႔
လိုအပ္ပါတယ္။ ဒါကို ေသေသခ်ာခ်ာ မဆန္းစစ္ရင္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဟာ သာမန္လူတစ္စု
စုစည္းၿပီး သေဘာတူညီ လက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ သာမန္စာခ်ဳပ္၊ အဓိပါယ္မရွိတဲ့
စာခ်ဳပ္ျဖစ္သြားပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဟာ သမိုင္းေၾကာင္းအရေရာ၊
ႏိုင္ငံေရးအရေရာ အလြန္အဓိပၸါယ္ျပည့္၀တဲ့ စာခ်ဳပ္တစ္ရပ္ျဖစ္ပါတယ္။
အမွန္စင္စစ္ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဟာ
သာမန္လူမ်ိဳးတစ္မ်ိဳးနဲ႔ တစ္မ်ိဳးၾကား ခ်ဳပ္ဆိုထားတဲ့ စာခ်ဳပ္မဟုတ္ပါဘူး။
ျပည္ေထာင္အခ်င္းခ်င္းခ်ဳပ္ဆိုထားတဲ့ ႏိုင္ငံတကာ စာခ်ဳပ္တစ္ရပ္နဲ႔
အသြင္တူပါတယ္။ သို႔ေသာ္ ႏိုင္ငံတကာ စာခ်ဳပ္နဲ႔ ကြဲျပားသြားတဲ့အခ်က္က
အဲဒီစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ေနာက္ပိုင္း ျပည္ေထာင္(၄)ခုဟာ “ျပည္ေထာင္စု”
တစ္ခုထဲမွာ ပူးေပါင္းေနထိုင္သြားခဲ့ၾကတဲ့အတြက္
ႏိုင္ငံတကာစာခ်ဳပ္အျဖစ္နဲ႔ေတာ့ က်ေနာ္တို႔ သတ္မွတ္လို႔ မရဘူး။
ျပည္ေထာင္ေလးခု ပူးေပါင္းၿပီးမွ “ျပည္ေထာင္စု” တစ္ခုထဲကို အတူတကြ
ထူေထာင္သြားခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ဟာ ႏိုင္ငံတကာစာခ်ဳပ္အျဖစ္မွ
ျပည္တြင္းေရးရာ စာခ်ဳပ္အျဖစ္ကို ေလွ်ာ့က်သြားခဲ့တယ္။
ဒီလိုက်ေနာ္ေျပာရျခင္းဟာ “ပင္လံုစာခ်ဳပ္” ရဲ႕ ေလးနက္မႈကို ပံုေဖာ္ခ်င္လို႔
ျဖစ္ပါတယ္။
